Willibrorduswandelpad

Harm’s Wandelweb

Het Willibrorduspad was voor mij het eerste lange afstandspad dat niet bij de gebruikelijke LAW reeks hoort, maar dat door de NWB is uitgegeven. Simpel, omdat ik al zo’n beetje door LAW paden bij mij in de buurt heen was, en toch wat nieuwe paden wilde inslaan.

Het Willibrorduswandelpad is een van de nieuwere gidjes van de NWB, met de Topokaartjes in kleur. Oudere gidsjes hebben de kaartjes vaak nog in zwart-wit.

Natuurlijk ga je zo’n wandeling dan vergelijken met wat je gewend bent. Het gidsje is wat onhandig vormgegeven: kaarten en routebeschrijving staan op verschillende bladzijden, zodat je steeds heen en weer moet bladeren. Als het regent is het dan ook lastig de juiste bladzijde in het regenhoesje op te zoeken.

De beschrijving is prima in orde, net als de markering. Wel moet gezegd dat het overzicht van de diverse splitsingen voor rondwandelingen of kortere trajecten in het gidsje wat overzichtelijker zou kunnen. En dan natuurlijk het belangrijkste: de route.

Die valt tegen, eerlijk gezegd. Vooropgesteld, het is geem gemakkelijke opgave, een wandelpad van Almaar naar Utrecht, en dan niet teveel samenloop met de al bestaande paden. Maar het is een zelfgekozen opgave, en daar is de NWB wat mij betreft slechts matig in geslaagd. Veel meer dan de tot dusverre gelopen paden kiest het Willibrorduspad vaak verharde wegen, langs spoorlijnen of de stadsranden en door parken: echt genieten van de natuur is maar op een paar stukken. Het lijkt of de NWB in zijn streven het wandelen te populariseren wat is doorgeschoten: vaker dan nodig worden stations of steden aangedaan.

In vergelijking met het Trekvogelpad, dat ruwweg door dezelfde gebieden komt steekt het Willibrorduswandelpad maar bleekjes af.

Ik heb de route van Utrecht naar Alkmaar afgelegd, en het begint nog redelijk fraai, via de historische stad en de Waterlinie Utrecht uit, de bossen in. Dan valt gelijk al op wat nog vaker terug zal keren in het pad: in plaats van door de bossen te lopen voert het pad langs de stadsranden van Bilthoven en Soest. Na de fraaie Korte en Lange duinen stuit je dan alweer snel op de stadsranden van Amersfoort, en na een uitstapje over het station langs de spoorlijn naar Baarn. Vanaf daar volgt het pad min of meer dezelfde richting als het Trekvogelpad, door de bossen over de Hilversumse heide ( fraai, toegegeven) langs de stadsranden van Bussum vervolgens naar het Naardermeer, om uit te komen in Weesp. Vanaf daar volgt het pad tot Haarlem min of eer de opgeheven wandeling “Amsterdamse Ommegang”. Hoewel het wandelen langs de Gein en de Waver zeker fraai is, wordt toch ook wel duidelijk waarom deze route opgeheven is: omleidingen wegens werken aan de weg, en toch ook wel nadrukkelijk door een stadse omgeving wandelen; dat blijft zo tot Haarlem. Na het oversteken van het Noordzeekanaal en nog luttele kilometers langs een drukke weg begint voor wat voor mij het mooiste gedeelte van het Willibrorduspad is: de dijken en polders in Noordholland. Nu zal meespelen dat ik dat in een wonderschoon winterlandschap heb gelopen, maar het weidse uitzicht over de polders en het Uitgeestermeer maakt veel goed.

Helaas is dat dan weer snel afgelopen: Na Uitgeest wederom stadsranden van Heiloo, Castricum en Alkmaar, terwijl er een paar kilometer verder toch schitterende duingebieden zijn.

Al met al heeft het Willibrorduspad wel het nodige te bieden: Veel openbaar vervoer, waardoor etappes makkelijk zijn in te delen, een paar erg mooie gedeeltes, waaronder de Lange Duinen en het Uitgeestermeer. Door het vele verharde wandelen, en de vaak toch stedelijke omgeving komt het Willibrorduspad niet op mijn lijstje van aanraders.

Willibrordus Wandelpad

220 km

Utrecht - Alkmaar

December 2008—