|
Harm’s Wandelweb |
|
|
|
Pelgrimspad II 270 km Van Den Bosch naar Visé Start: April 2005
|
|
In december was ik half in het donker tot Den Bosch gevorderd, het Pelgrimspad I volgend vanuit Amsterdam, en had toen maar besloten om verder te wandelen als de klok weer verzet zou worden, aangezien de reisafstand vanuit Rotterdam toch wel lang wordt. April 2005 was het dan zover: het vervolg op Pelgrimpad I. Vanaf de start kwam het eerste traject me behoorlijk bekend voor, wat wel logisch is omdat de eerste 9 km hetzelfde traject volgt als Pelgrimspad I. Daarna wordt het snel anders. In rechte lijn op de Kampina af, die beslist de moeite waard is, misschien juist in het najaar als de hei in bloei staat. Nu was wel overduidelijk dat het om een stuk natte heide gaat. De Beerze, een kronkelend riviertje dat zijn natuurlijke loop heeft herkregen is de leidraad van het stuk wat daarop volgt tot Middelbeers. Van Middelbeers naar Heeze is wat mij betreft een wat saaier stuk. Het begint nog fraai, met een serie vennetjes, maar dan volgen lange rechte zandwegen door donkere productiebossen. Af en toe wordt het wel weer een stuk leuker door flarden van heide of een enkel vennetje, maar dat zijn maar korte stukjes. Echt mooi wordt het dan weer gelijk na Heeze. Buitengewoon fraai, met de Hubertusbossen bij kasteel Heeze en dan de uitgestrekte Strabrechtse heide.
|
|
Voor foto’s, klik op de links hieronder |
|
Daarna loop je ook wel weer een stuk door donkere produktiebossen, maar dan over kronkelende bospaadjes, en regelmatig heide en loofbossen. Het urnenveld nabij Weert is een aparte vermelding zeker waard, en voor de wandelaar die ook wat tijd inruimt voor bezienswaardig-heden is een bezoek aan Museum de Tiendschuur in Weert beslist een aanrader. Na Weert wordt het dan al snel duidelijk dat we inmiddels echt tot in Limburg zijn gevorderd met wandelen: In het landschap glooiingen in de akkers, asperges die hier en dar hun kopje boven het veld uit steken, wegkruisen en kapelletjes alom, en de voorbijgangers die onmiskenbaar een zachte g leggen in het “houdoe” bij het passeren… nou ja, bij wijze spreken dan.. Na Thorn begint ongemerkt een stijging in het landschap. Aan de kuitspieren voel je dat nog niet direct, dat begint pas na Sittard, als het echt steil wordt, maar aan de stroming in de Grensmaas kun je zien dat er toch wel redelijk wat verval is. In de buurt van Sittard loopt het Pelgrimspad trouwens een kilometer of 10 op met het Pieterpad, zodat dit waarschijnlijk wel het drukst bewandelde stukje Law van Nederland zal zijn. Na Sittard wordt dan goed duidelijk dat het inderdaad het Pelgrimspad is, dat ik volg, doordat eerst de 7 statiën op de Kollerberg worden gepasserd, en vervolgens tal van kapellen, weg- en veldkruisen worden gepasseerd. Niet alleen is de religiositeit duidelijk aanwezig, ook de benaming ”heuvellandschap”is vrij goed gekozen. Met het gedurende de gehele route klimmen en dalen wordt wel duidelijk dat in het vlakke lopen nog wel wat anders is dan stijgen en dalen. Voor een gewone polderjongen als ik valt dat niet mee, zeker na Voerendaal is het constant heuveltje op, heuveltje af.. Maar het landschapsschoon, de weidse vergezichten, de geuren van kamille, korenbloem en klaprozen maken veel goed.. En zeker als ook dan nog eens de beek de Geul in beeld komt...Het blijft klimmen en dalen tot aan Visé. Dat komt het landschapschoon zeker ten goede, maar het is wel goed om er rekening mee te houden dat het het wandelen wel zwaarder maakt dan een vlakke etappe. Ik liep de laatse etappe van Schin op Geul naar Visé, ca 42 km. Dat is normaal wel te doen voor mij, maar door het klimmen was ik het laatse gedeelte toch wel een beetje moe. Al met al was het Pelgrimspad II voor mij een fraaie LAW, met afwisselende landschappen. Over het algemeen is het openbaar vervoer goed te doen, wellicht met uitzondering van het gedeelte langs de Grensmaas. |
